Geen categorie

Bergen en blaren

Ik heb gisteren alleen een berg beklommen, want mijn zus heeft blaren. En flinke ook: haar voeten zien eruit als iets engs, waar ik verder niet over in detail zal treden. Dat komt door een beklimming van de Gross Bigerhorn, een mooie tweedaagse acclimatisatietour. Francine heeft daarbij voor het eerst een gletsjer overgestoken:

Onderweg naar de hut was ongeveer 32 graden, zelfs hogerop. Het pad slingerde erg steil omhoog, maar liep op een vlak stukje langs een opmerkelijke barak met groengeverfde schapen en een naam die als een Paul van Loon-karakter klinkt:

De beklimming de volgende dag was aardig maar een beetje eentonig: veel rotsblokken, en puin, en nog meer rotsblokken. Kijk hoe Francine probeert te glimlachen terwijl ze dat eigenlijk niet wil (ik denk dat ze hier al denkt aan de afdaling van 2000 hoogtemeters die op ons wacht):

Dit is een zelfportret op de top:

Maar nu hebben haar voeten rust nodig, en ben ik gisteren dus zelf een berg gaan beklimmen: de 3.888 m. hoge Feekopf. Klinkt indrukwekkend, maar valt best mee, want een kabelbaan en metro brengt je al in een skigebied boven de 3.000 meter. Dit ben ik op de top:

Vandaag lopen we rond een stuwmeer, en vanmiddag ga ik schrijven. Ik werk aan een bijzonder verhaal, dat op vele vlakken vreemder en aangrijpender is dan al mijn verhalen tot nu toe.